3,870,426 wizyt
Gości online: 2

56 Międzynarodowy Dzień Teatru - orędzie'2017

Międzynarodowy Dzień Teatru,
to święto wszystkich ludzi, którym nie jest obce zjawisko teatru we wszelkich jego postaciach.
Świąteczny charakter temu dniu nadano z inicjatywy Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (ITI)
w czerwcu 1961 roku
podczas IX Światowego Kongresu Międzynarodowego Instytutu Teatralnego (International Theatre Institute - ITI)
w Helsinkach.
Ustanowienie Dnia Teatru zaproponował Arvi Kivimaa - Prezydent fińskiego ITI

Dzień obchodów ustalono na 27 marca, piątą rocznicę paryskiej inauguracji
Teatru Narodów (1957)
- festiwalu, na którym doszło do spotkania zespołów z obu stron ówczesnej "żelaznej kurtyny".

  Od tego czasu (1962), Dzień Teatru obchodzony jest cyklicznie przez ponad sto narodowych ośrodków ITI świata.

Za każdym razem wybrany artysta staje się autorem przesłania kierowanego do ludzi teatru i nie tylko.
Autorem pierwszego takiego przesłania był francuski poeta, dramaturg, malarz, reżyser filmowy - Jean Cocteau.
Potem o napisanie tekstu orędzia poproszeni zostali między innymi: Pablo Neruda, Maurice Bejart, Peter Brook,
Vaclav Havel, Dario Fo a dwa lata temu Krzysztof Warlikowski.


Tegoroczne orędzie międzynarodowe napisała francuska aktorka filmowa i teatralna  Isabelle Huppert

MDT2017.isabelle


Autorem polskiego orędzia jest reżyser teatralny
  Leszek Mądzik

MDT2017.Leszek Mądzik

O R Ę D Z I E     MIĘDZYNARODOWE

 

 

Od 55 lat każdej wiosny obchodzimy Międzynarodowy Dzień Teatru. Świętowanie tych 24 godzin zaczyna się od teatru nō i bunraku, przez Operę Pekińską i kathakali, rozciąga się na Grecję i Skandynawię, ogarnia obszar między Anglią a Włochami, [...] Francją a Rosją
[...], obejmuje dzieła od Ajschylosa do Ibsena, od Sofoklesa do Strindberga, od Sarah Kane do Pirandella, od Racine’a i Molière’a do Czechowa, a kończy się w miasteczkach studenckich Kalifornii,
w których młodzi ludzie być może ponownie odkryją teatr. Ponieważ teatr zawsze odradza się z popiołów.

[...].

Międzynarodowy Dzień Teatru [...] pozwala przywrócić ogromną czasoprzestrzeń. Żeby ją przywołać, posłużę się słowami francuskiego dramaturga tyleż genialnego, co dyskretnego, Jeana Tardieu: „Co do przestrzeni, prosi, by była to jak najdłuższa droga z jednego punktu do drugiego... Co do czasu sugeruje, by zmierzyć w ułamku sekundy czas potrzebny do wypowiedzenia słowa «wieczność». Co do czasoprzestrzeni mówi: «Zanim zaśniecie, wybierzcie w waszych umysłach dwa dowolne punkty w przestrzeni i oszacujcie czas potrzebny, by pokonać ten dystans w marzeniu»”.
Podkreślam słowo „w marzeniu”.

[...]

Przywołuję wszystkie marzenia obecne na wszystkich scenach. Towarzyszą mi wszystkie postaci, które grałam, role, które wydają się opuszczać aktorów, kiedy ci schodzą ze sceny, ale które wiodą w nich życie podziemne, gotowe pomóc albo zniszczyć kolejne role, które po nich nastąpią: Fedra, Araminta, Orlando, Hedda Gabbler, Medea, markiza de Merteuil, Blanche Dubois... Towarzyszą mi także wszystkie te postaci, które podziwiałam i oklaskiwałam jako widz. W ten sposób jestem częścią świata. Jestem grecka, afrykańska,syryjska, wenecka, rosyjska, brazylijska, perska, rzymska, japońska, marsylska, nowojorska, filipińska, argentyńska, norweska, koreańska, niemiecka, austriacka, angielska. Oto wyraz prawdziwej globalizacji.

[...]

Wypowiadając te słowa, nie występuję ani w swoim imieniu, ani jako aktorka. Jestem jedną z tych licznych osób, dzięki którym teatr trwa nadal. To trochę nasz obowiązek i nasza potrzeba. Jak to ująć: Nie sprawiamy, że teatr istnieje, to raczej dzięki niemu sami istniejemy. Teatr jest bardzo silny, potrafi stawiać opór, wszystko przetrzyma: wojny, cenzury i brak pieniędzy. Wystarczy powiedzieć: „Dekoracja to naga scena w nieokreślonym czasie” i wprowadzić na nią aktora lub aktorkę. Co on zrobi? Co ona powie? Publiczność czeka...

[...]

Międzynarodowy Dzień Teatru istnieje od 55 lat, a ja jestem ósmą kobietą, która została poproszona o wygłoszenie orędzia z tej okazji, choć nie wiem, czy słowo „orędzie” jest najlepsze. Moi poprzednicy (tutaj narzuca się rodzaj męski!) mówili o teatrze wyobraźni, wolności, o źródłach teatru, przywoływali wielokulturowość, piękno, pytania pozostające bez odpowiedzi...

[...]

Teatr dla mnie to Inny, dialog, brak nienawiści, przyjaźń między narodami. Nie za bardzo wiem, co to znaczy, ale wierzę we wspólnotę, w przyjaźń między aktorami i widzami, w związek wszystkich, których łączy teatr, tych, którzy piszą, tłumaczą, oświetlają, ubierają, przygotowują dekoracje tych, którzy grają, którzy w nim pracują i tych, którzy do niego przychodzą. Teatr nas broni i chroni... Głęboko wierzę, że nas kocha... równie mocno, tak jak my go kochamy. Przypominam sobie pewnego reżysera starej daty, który każdego wieczora przed podniesieniem kurtyny mówił mocnym głosem w kulisach:
„Miejsce dla teatru!”. Oto moje słowa na zakończenie. Dziękuję.

Isabelle Huppert
2017

tłumaczenie z j. francuskiego: Magdalena Hasiuk,
Polski Ośrodek ITI

 źródło: http://www.instytut-teatralny.pl/upload/files/ore_dzieHuppert_polskie.pdf 

 

O R Ę D Z I E     POLSKIE

 

 Są przestrzenie, w których czujemy się bezpiecznie, mimo że dotykają one przeżyć zarówno bolesnych jak i radosnych. Stają się domem otwartym, przygarniającym tych, którzy szukają i tych, którzy zbliżyli się do tajemnicy prawdy o nas samych. Teatr jest taką świątynią, do której tłumnie bądź samotnie zdążamy, by przeżyć spotkanie z drugim człowiekiem, ufni w jego szczerość, wrażliwość
i talent. Tego intymnego spotkania pragną tak twórcy jak i widzowie.

Teatr prowadzi nas w świat, gdzie marzenia, pragnienia są na wyciągniecie ręki. Poddajemy im się, wyrażając wdzięczność nie tylko brawami, ale i ciszą. A jeżeli jeszcze ta cisza potrafi się przebić przez zgiełk, który nas czeka po wyjściu z teatru, to misja teatru jest spełniona. Błogosławieństwem teatru jest nie tylko fakt, że człowiek człowiekowi przekaże swoje przeżycia, ale że wychodzi z tego spotkania wzbogacony o doświadczenia, których dotąd nie znał.

W swoim pędzie świat wyręcz a nas z myślenia, nie dając przystani na namysł. Może świat opamięta się dopiero wtedy, kiedy przeczuje absurdalność swojej drogi. To na tej drodze powinniśmy stawiać teatry wybudowane nie tyle z betonu, ile z prawdy. Obrazy spektakli powinny krzyczeć dramatem człowieka, który wtapia się w scenografię spalonego Aleppo. Mamy może niewiele dróg, które prowadzą do uratowania człowieka, ale na pewno jedną z nich, choć nieraz błotnistą
i trudną, jest teatr. Swoją terapię rozpoczął jeszcze przed wiekami, ale to dzisiaj wyjątkowo jej potrzebujemy.

Leszek Mądzik
2017

  Polski Ośrodek ITI

źródło: http://www.instytut-teatralny.pl/upload/files/LeszekMadzik_oredzie2017.pdf

Nagrody Krytyków Teatralnych Polskiego Ośrodka ITI'2016

Wcześniejsze orędzia dostępne w serwisie Teatru STOP:

-   orędzie 2016 - 55 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2015 - 54 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2014 - 53 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2013 - 52 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2012 - 51 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2011 - 50 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2010 - 49 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2009 - 48 Międzynarodowy Dzień Teatru

-   orędzie 2008 - 47 Międzynarodowy Dzień Teatru